Κύριε Πλακιά, πείτε μας λίγα λόγια για εσάς. Πού γεννηθήκατε, πού μεγαλώσατε και πού ζείτε σήμερα;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πύλη Τρικάλων, ή «Πόρτα» όπως τη λέμε οι ντόπιοι – ίσως γι`αυτό από μικρός έψαχνα συνεχώς μια πόρτα για να την κάνω…Για το που ζω σήμερα, θα τα καταλάβετε… παρακάτω!
Ποιες ήταν οι σπουδές σας και σε ποιο αντικείμενο; Είχατε εξαρχής στο μυαλό σας τη δημοσιογραφία ή προέκυψε στην πορεία;
Η πορεία μου είναι το κλασικό παράδειγμα του πώς ξεφεύγεις από τον στόχο σου. Ξεκίνησα για επιστήμονας: Φυσικό στο ΑΠΘ και μετά Μάστερ στα Συστήματα Πληροφορικής (τότε, στα μακρινά `80s, που οι υπολογιστές έπιαναν μισό δωμάτιο). Η πρώτη μου δουλειά ήταν να στήσω τη μηχανοργάνωση για ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα στο αιματολογικό του ΑΧΕΠΑ. Η δημοσιογραφία; Ούτε σαν κακόγουστο αστείο δεν μου είχε περάσει από το μυαλό. Απλώς ήμουν άλλο ένα έντονα πολιτικοποιημένο «φυτό» της εποχής, που διάβαζε με θρησκευτική ευλάβεια Ελευθεροτυπία και Ποντίκι, νομίζοντας ότι ξέρει πώς γυρίζει ο κόσμος. Αμ δε…
Περάσατε ποτέ από τον πειρασμό να ζήσετε και να εργαστείτε σε μια μεγαλύτερη πόλη; Αν ναι, γιατί τελικά μείνατε στις Σέρρες;
Μα πώς να αντισταθείς στη μητρόπολη των Σερρών; Στη Θεσσαλονίκη έζησα τα ένδοξα `90s συνέταιρος σε εταιρεία πληροφορικής «ΕΦΑΡΜΟΓΗ», πουλώντας υπολογιστές και προγράμματα κυρίως σε πανεπιστημιακές σχολές.Το 97, ο συμφοιτητής μου ο Στέλιος Ρακιτζής, αποφάσισε να βγάλει εφημερίδα στις Σέρρες και έψαχνε το… ιδανικό θύμα για να του στήσει τα μηχανήματα. Στην αρχή ερχόμουν μια φορά την εβδομάδα. Στην πορεία ήρθα “εις γάμου κοινωνία”με τη  συμβία μου (όχι Σερραία, για τους περίεργους το λέω, που σου κοτσάρουν κατευθείαν το «ερωτικός μετανάστης») , περιμέναμε την γέννηση την κόρη μας, και επειδή η Θεσσαλονίκη άρχισε να νομίζει ότι είναι η «Αθήνα του βορρά» (με όλο το χάος που αυτό συνεπάγεται), το 2001 είπαμε να ‘ρθουμε στις Σέρρες να βρούμε την ησυχία μας.
Ε, και τη βρήκαμε… και με το παραπάνω!

Πώς ξεκίνησε η δημοσιογραφική σας πορεία; Θυμάστε ποια ήταν τα πρώτα σας βήματα στον χώρο;
Επική πορεία. Ξεκίνησα ως το «παιδί για τα καλώδια». Επειδή όμως στήνοντας την εφημερίδα έμεναν πάντα κάτι τεράστιες τρύπες στις σελίδες, άρχισα να κάνω τον διορθωτή και τον «υλατζή». Κοινώς, έψαχνα απεγνωσμένα οτιδήποτε τοπικό κείμενο υπήρχε για να μπαλώσω τα κενά που άφηναν οι «κανονικοί» δημοσιογράφοι, μπας και τυπωθεί το φύλλο στο τυπογραφείο που είχα. Εγώ δημοσιογράφο δεν με έλεγα ούτε υπό καθεστώς βασανιστηρίων. Χρειάστηκε να με πείσει, το 2002, ο συγχωρεμένος ο Γιάννης
ο Τζανετάκος του “Αθήνα 984” ότι τελικά, ναι, ίσως κι εγώ να ασκώ το άθλημα.

Ποια είναι η διαδρομή σας μέχρι σήμερα; Ποια ήταν τα βασικά σημεία-σταθμοί στην καριέρα σας;
Τη λέξη «καριέρα» συνήθως τη χρησιμοποιούμε για ανθρώπους που βγάζουν λεφτά. Εγώ θα το έλεγα «σειρά κωμικοτραγικών συμπτώσεων». Από τη Φυσική και την Πληροφορική, κατέληξα στις Σέρρες ως τυπογράφος, γραφίστας, μπαλωματής κειμένων, και τελικά στο τιμόνι του «Ανεξάρτητου».

Πώς αποκτήσατε την εφημερίδα ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ; Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά και επαγγελματικά;
Το 2010 ο Στέλιος αποφάσισε να σωθεί και εγκατέλειψε την ενεργό δράση, οπότε έμεινα εγώ ο… ανεξάρτητος εκδότης. Φυσικά, μετά έσκασε η κρίση, ο ημερήσιος έντυπος Τύπος πέθανε πανηγυρικά σε όλο τον πλανήτη (πόσο μάλλον στις Σέρρες), οπότε έμεινα με το σάιτ και την εβδομαδιαία. Τι σημαίνει για μένα; Μια σταθερή, καθημερινή υπενθύμιση του ότι θα μπορούσα να είχα μείνει στα ήσυχα και προσοδοφόρα χωράφια της Πληροφορικής.

Πώς βλέπετε σήμερα τη δημοσιογραφία στον Νομό Σερρών; Υπάρχει ενδιαφέρον, δυναμική, χώρος για εξέλιξη;
Αχ, οι Σέρρες. Ένας τόπος με τεράστιες, πεισματικά ανεκμετάλλευτες προοπτικές! Το γύρισα στην κριτική γιατί απλά δεν άντεχα άλλη υποκρισία. Το μοτίβο των ντόπιων (και όχι μόνο) πολιτικών είναι απολαυστικό: Όσο είναι στην απ`έξω (αντιπολίτευση), βλέπουν όλα τα στραβά, κατακρίνουν τους πάντες και τότε είμαστε «οι καλοί τους φίλοι, οι δημοσιογράφοι». Μόλις κάτσουν στην καρέκλα της εξουσίας, παθαίνουν ομαδική τύφλωση. Όλα είναι τέλεια, και αν κάτι δεν λύνεται, φταίνε προφανώς οι προηγούμενοι. Εκείνη τη στιγμή, εμείς μεταμορφωνόμαστε στους «κακούς που παραποιούν την αλήθεια». Κλασική, γραφική πολιτική μιζέρια.
Πιστεύετε ότι ένας δημοσιογράφος μπορεί να κάνει ουσιαστική καριέρα μένοντας στις Σέρρες;
Αν με το “καριέρα” εννοούμε να επιβιώνεις οικονομικά από αυτό, ελάτε να γελάσουμε όλοι μαζί. Αρχικά, στην επαρχία (και όχι μόνο) ο δημοσιογράφος θεωρείται a priori ένας “αργυρώνητος” τύπος που εξυπηρετεί σκοτεινά συμφέροντα, άρα δεν γράφει ποτέ την αλήθεια (να μη μιλήσουμε για τη γυναίκα δημοσιογράφο). Έπειτα, η τοπική διαφημιστική αγορά είναι από ανύπαρκτη έως κωμική.
Θέλετε το απόλυτο παράδοξο; Το anexartitos.gr έχει 90% σερραϊκή θεματολογία, αλλά συντηρείται κατά 90% από advertorials εταιρειών εκτός Σερρών!
Πιστεύω κυρία Λαζάρου, πως εσείς είστε το απτό ζωντανό παράδειγμα για το αν κάποιος/(α) μπορεί να κάνει καριέρα στις Σέρρες – εγώ απλώς χρηματοδοτώ την ψυχοθεραπεία μου.

Πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν σήμερα τα social media στην τοπική δημοσιογραφία;

Τα social media είναι το καφενείο του χωριού, απλώς χωρίς τον φραπέ. Παλιά έπρεπε να βγεις από το σπίτι για να πεις την ανοησία σου ή να μάθεις το τοπικό κουτσομπολιό, τώρα το κάνεις από τον καναπέ σου. Το τι θράσος και άγνοια κυκλοφορεί, δεν περιγράφεται. Ο κάθε πικραμένος γράφει ό,τι του κατέβει και βαφτίζεται ρεπόρτερ. Η δική μας δουλειά πλέον δεν είναι να βρίσκουμε ειδήσεις, αλλά να καθαρίζουμε αυτόν τον τεράστιο όγκο ψηφιακών σκουπιδιών για να βρούμε τι στο καλό ισχύει πραγματικά.

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας; Θα υπάρχουν σε λίγα χρόνια έντυπες εφημερίδες;
Το χαρτί οδηγείται στο φινάλε, απλώς ίσως ξέχασαν να του το πουν. Όμως, η «είδηση» και τα διαχρονικά ερωτήματα («τι», «πού», «πότε», «πώς» και κυρίως το μαρτυρικό «γιατί») δεν θα πεθάνουν. Όσο το ανθρώπινο είδος είναι από τη φύση του περίεργο, θα χρειάζεται κάποιος μαζοχιστής για να κάτσει να του τα γράψει.

Ποιο είναι, μέχρι στιγμής, το ρεπορτάζ της ζωής σας; Εκείνο που θυμάστε με συγκίνηση, περηφάνια ή ένταση;
Αν περιμένετε καμία χολιγουντιανή ιστορία αποκάλυψης επιπέδου Watergate, λυπάμαι που σας απογοητεύω. Προσωπικά το έχω γυρίσει… στον αρχειοφύλακα. Ψάχνω δημόσια έγγραφα, διαβάζω ψιλά γράμματα και προσπαθώ να τεκμηριώνω με αποδείξεις αυτά που γράφω, μπας και γλιτώσω τις μηνύσεις. Σοβαρότητα ναι, συγκινήσεις όμως σπάνια.

Πέρα από τη δημοσιογραφία, τι άλλο γεμίζει τη ζωή σας; Έχετε οικογένεια, χόμπι, άλλες ασχολίες;
Εκτός από την οικογένεια και το να μαλώνω με τοπικούς παράγοντες, έχω κρατήσει 2-3 καλούς φίλους με τους οποίους πίνουμε κάνα τσίπουρο για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Παρακολουθώ από τον καναπέ μπάσκετ, βόλεϊ και στίβο (όπως όλοι οι μεγάλοι αθλητές) και ασχολούμαι με τη φωτογραφία. Έτσι, για να θυμάμαι πώς είναι ο κόσμος έξω από τις οθόνες των υπολογιστών.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Σκέφτεστε νέες εκδοτικές
προσπάθειες;
Επειδή προφανώς δεν έβαλα μυαλό τόσα χρόνια και δεν λέω να ησυχάσω, αυτή τη στιγμή συμμετέχω στο στήσιμο της απόλυτης πολυμεσικής «φάμπρικας»: μια ενοποίηση έντυπου, διαδικτυακού, ραδιοφωνικού και web tv ενημερωτικού δικτύου. Όλα μαζί! Μια απέλπιδα –αλλά οργανωμένη– προσπάθεια για σοβαρή περιφερειακή ενημέρωση, μπας και σπάσουμε την ανία.
Σας ευχαριστώ!