Η δίκη των Τεμπών δεν είναι η «δίκη του αιώνα», επειδή έτσι θέλουν να την παρουσιάσουν όλοι όσοι έπεσαν σαν τα κοράκια επάνω στους συγγενείς των θυμάτων και τους τραυματίες, με την ελπίδα ότι θα προσποριστούν πολιτικά και εκλογικά οφέλη.
Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν συνέβη και με αντίστοιχες τραγωδίες στο παρελθόν, όπως το Μάτι, τη Μάνδρα, το «Σάμινα», επειδή οι τότε πολιτικές δυνάμεις του Κοινοβουλίου κρατούσαν σε ένα στοιχειώδες επίπεδο την αντιπαράθεσή τους με τις κυβερνήσεις που -καταπώς θα έλεγε και η Ρένα Δούρου- «έκατσε η στραβή στη βάρδιά τους».
Η ΝΔ δεν έκανε χυδαία επικοινωνιακή σπέκουλα με το να χρησιμοποιεί… ασύμμετρες πρακτικές, βγάζοντας τον κόσμο στους δρόμους για το Μάτι ή τη Μάνδρα, αλλά αντιμετώπισε τα συγκεκριμένα γεγονότα με αυστηρότητα και σκληρό τρόπο σε θεσμικό πλαίσιο και κυρίως με σεβασμό απέναντι στη Δικαιοσύνη. Δεν οργάνωσε συναυλίες με τη συμμετοχή «στρατευμένων» καλλιτεχνών για να ξεσηκώσει τον ελληνικό λαό απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, που απροκάλυπτα έπαιζε «κρυφτούλι», ούτε έθεσε υπό αμφισβήτηση το κύρος και την αξιοπιστία της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που έφεραν και την ιδιότητα του δικηγόρου, δεν έπεφταν σαν τις… ύαινες επάνω σε συγγενείς θυμάτων για να τους πιάσουν πελάτες, ώστε μέσα από μια τέτοια «επαγγελματική αναγνώριση» να κάνουν συνάμα και προεκλογικό αγώνα σε ατομικό ή κομματικό επίπεδο.
Δημοσιεύθηκε στην Απογευματινή
