“Πεθαίνει η αγροτιά“, “καταρρέει ο πρωτογενής τομέας” είναι μερικές από τις κραυγές που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες στα ΜΜΕ, από σχετικούς και μη με τα αγροτικά θέματα.
Εννοούν τη γεωργία και την κτηνοτροφία που για δεκαετίες λόγω μεγέθους(στρέμματα, ζώα), είναι αδύνατο χωρίς επιδοτήσεις(νόμιμες ή μη)να επιβιώσει.
Ούτε λόγος βέβαια να επιτύχει οικονομίες κλίμακας και να ανταγωνιστεί παραγωγούς του εξωτερικού με εκτάρια και χιλιάδες κεφάλια που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τους Ευρωπαϊκούς και Εθνικούς πόρους.
Κι όλα αυτά χωρίς συνεταιρισμούς που λεηλατήθηκαν στο παρελθόν και σοβαρές επενδύσεις για εκσυχρονισμό των υποδομών, αφού τα κοινοτικά κονδύλια που προορίζονταν γι΄αυτό τον σκοπό, σπαταλήθηκαν αλλού(όλοι γνωρίζουμε που).
Μεγάλες βέβαια για τη σημερινή κατάσταση είναι διαχρονικά οι ευθύνες της πολιτείας, που “έκανε τα στραβά μάτια” και “έκρυβε τα περιττώματα κάτω από το χαλί” για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους.
Ο πρωτογενής τομέας ήταν στην εντατική και ψυχορραγούσε σχεδόν από τις αρχές της δεκαετίας του 80΄, απλά κανείς δεν ήθελε να δει την αλήθεια και όλοι μαζί κοιτούσαν να περάσουν αυτοί καλά, “πετώντας τη καυτή πατάτα” στους επόμενους.
Κάτι δηλαδή σαν το Ελληνικό δημόσιο χρέος. Παλιά μας τέχνη επομένως η συγκεκριμένη πρακτική
