“Αυτές οι βραδιές είναι ιερές γιατί γίνεται το πανευρωπαϊκό στίβου στο Μπέρμιγχαμ.
Το μυαλό πηγαίνει τότε το 1985. Πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου. 29 μαϊου.
Η απόσταση Αίγιο Πάτρα . Αυτοί που είχαν την ευθύνη του αγώνα που λόγω της ζέστης 45 βαθμοί υπο σκιά , μας έβαλαν να ξεκινήσουμε στις 4.30 το μεσημέρι γιατί υπήρχε δρομολόγιο τραίνου και δεν μας άφηναν να περάσουμε .
Ξεκινήσαμε 117 άτομα . Τερματίσαμε 56. Ο τερματισμός στην πλατεία Γεωργίου της Πάτρας η οποία θύμιζε πρόχειρο νοσοκομείο γεμάτη κρεβάτια που είχε στήσει ο στρατός όταν έμαθαν ότι στο 27 ο χιλιόμετρο οι μισοί είχαν σταματήσει.
Καθώς έβλεπα τα πρώτα σπίτια της Πάτρας γύρω στο 37ο χιλιόμετρο ο κόσμος ήταν στο δρόμο και μας φώναζε
Φτάνετε σε λίγο .
Πόσο λίγο ; Τα τελευταία χιλιόμετρα ήταν αιώνας . Πέρασα το μισό μαραθώνιο 1.30 και είχα ετοιμαστει για 3 ώρες και έκανα 3 ώρες και 38.
Μετά τον τερματισμό με περίμενε η κοπέλα μου και ο αδερφός μου. Και μετά χάθηκα . Δεν θυμάμαι τίποτα . Ξύπνησα στο νοσοκομείο το επόμενο πρωί . Με πήγαν στα επείγοντα όπως και ένα σωρό άλλους αθλητές .
Μέχρι να πεθάνω όταν υπάρχει πρωτάθλημα στίβου η ολυμπιακοί αγώνες εγώ κοιμάμαι στην τηλεόραση. Και θυμάμαι τα χρόνια του στίβου……”
Δημήτρης Κουρέτας
