Εάν θέλουµε ένα κοινοβουλευτικό σύστηµα εντελώς αποστειρωµένο από τα… βακτήρια του ρουσφετιού, των εξυπηρετήσεων, των διευκολύνσεων και της παροχής κάθε είδους βοήθειας ενός πολιτικού προς τους πολίτες, τότε θα πρέπει να συµφωνήσουν τα κόµµατα σε µια γενικευµένη απαγόρευση επαφών και επικοινωνιών µε τον έξω κόσµο της κοινωνίας και του εκλογικού σώµατος.
∆ιότι στεκόµαστε µόνο στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η υποκρισία του ηθικού καθωσπρεπισµού και της βαρύγδουπης δηθενιάς ξεχειλίζει απ’ όλες τις πάντες της αντιπολίτευσης, ενώ οι ηγέτες των κοµµάτων αυτής, όπως και τα στελέχη τους, γνωρίζουν πολύ καλά τα µυστικά του παιχνιδιού της ψηφοθηρίας διά της µεθόδου του ταξίµατος, των υποσχέσεων και των διαβεβαιώσεων.
Το «κατόπιν ενεργειών µου» δεν είναι µια πατέντα αποδοτικής κουτοπονηριάς που επιστρατεύουν µόνο οι «γαλάζιοι» πολιτικοί, αλλά το προβληµατικό προαπαιτούµενο µιας άγραφης στρατηγικής που ακολουθούν -µε τον έναν ή µε τον άλλο τρόπο- οι πάντες.
Για να δείξουν στους ψηφοφόρους τους πόσο ικανοί και αποτελεσµατικοί είναι, προκειµένου να εξασφαλίσουν την ψήφο τους, ακόµη και αν τα αιτήµατα που δέχονται µπορεί να είναι παράλογα ή και παράνοµα.
Στην Ελλάδα, καλός πολιτικός είναι ακόµα αυτός που τον συνοδεύει η φήµη ότι µπορεί να δώσει λύση εκεί που δεν βρίσκει άκρη ο ψηφοφόρος του. Και επειδή ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, υπό τον φόβο να µην τον χάσει από υποστηρικτή του, τότε µπαίνει στον πειρασµό να τον βοηθήσει µε λογικές «καλοπροαίρετου ρουσφετιού». Όµως, γιατί πέφτουµε από τα σύννεφα και βλέπουµε ως σκάνδαλο τη συγκεκριµένη «παραδοσιακή κανονικότητα», η οποία εδράζεται και σε θεσµικά αναγνωρισµένες «ρουσφετολογικές δοµές», τις οποίες αξιοποιούν µε τη βούλα του νόµου οι βουλευτές όλων των κοµµάτων;
Είναι ή δεν είναι σκανδαλώδεις «ρουσφετολογικές δοµές» τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών; Για ποιο λόγο πρέπει η πολιτεία να τους προσφέρει δωρεάν γραφεία για να βλέπουν το κοινό τους; Για ποιο λόγο κάθε βουλευτής επαρχίας ή Αττικής να µπορεί να αποσπά στο πολιτικό του γραφείο λειτουργούς του ∆ηµοσίου; Είτε πρόκειται για αστυνοµικούς, είτε για εκπαιδευτικούς, είτε για εφοριακούς, είτε για σιδηροδροµικούς, είτε… είτε… είτε…
Ο δηµόσιος υπάλληλος που αποσπάται σε ένα πολιτικό γραφείο για να παριστάνει τον «κοµµατάρχη» του βουλευτή ή του υπουργού είναι ίσως πιο κηφήνας και καλοπερασάκιας από τον αγρότη του ΟΠΕΚΕΠΕ που θα σηκώσει το τηλέφωνο για να ζητήσει µια βοήθεια προκειµένου να αποζηµιωθεί. Ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος, είτε βοηθηθεί είτε όχι, πάλι στο χωράφι και στη στάνη θα είναι, ο αποσπασµένος όµως δηµόσιος υπάλληλος µε την εγκεκριµένη απουσία από την οργανική του θέση επιβαρύνει και τον κρατικό προϋπολογισµό, καθώς κάποιος άλλος θα πρέπει να τον καλύψει, ενώ διαταράσσει τη ζωή άλλων συναδέλφων του, οι οποίοι δεν είναι «βύσµατα» αντίστοιχου βεληνεκούς.
Ποιος λοιπόν ο λόγος ύπαρξης των πολιτικών γραφείων; ∆οµές «ρουσφετολογικών µηχανισµών» δεν είναι; Και ξαφνικά πέφτουµε όλοι από τα σύννεφα;
joker
