Το παραδοσιακό γεφύρι της Σαρακίνας αποφάσισε – προς το παρόν – να μας διαψεύσει όλους.
Παρά τα προγνωστικά, τις φήμες, τα στοιχήματα και τα «ε, δεν το βλέπω να βγάζει τον χειμώνα», το γεφύρι άντεξε. Δεν έπεσε.
Και μάλιστα, μετά την προχθεσινή νεροποντή αλλά και φουσκοποταμιά, στάθηκε εκεί αγέρωχο, για να μας θυμίζει με τον πιο σαρκαστικό τρόπο την αδιαφορία μας απέναντι σε ένα ιστορικό μνημείο που εδώ και χρόνια ζει… με δανεικό χρόνο.
Τα ορμητικά νερά πέρασαν από κάτω, το ποτάμι φούσκωσε, η φύση έκανε τη δουλειά της — και το γεφύρι, κόντρα σε κάθε δύναμη που του ασκήθηκε, έμεινε όρθιο αν και λαβωμένο .
Σαν να μας κοιτούσε ειρωνικά και να έλεγε: «Χαλαρώστε, όχι ακόμα».
Κι όμως, μιλάμε για το ίδιο γεφύρι που προσφάτως ανακαινίστηκε, στερεώθηκε και παραδόθηκε με τυμπανοκρουσίες επί θητείας Αγοραστού.
Ένα γεφύρι που υποτίθεται ότι είχε πλέον μέλλον.
Ένα γεφύρι που τελικά… κατέρρευσε. Ναι, κατέρρευσε. Αλλά, όπως φαίνεται, όχι εντελώς.
Γιατί σήμερα στέκει. Πεσμένο, μισό, τραυματισμένο, αλλά παρόν.
Ένα πεσμένο γεφύρι που δεν λέει να πέσει εντελώς. Ένα μνημείο που βρίσκεται μόνιμα στο μεταίχμιο: ανάμεσα στο «κρατιέται ακόμα» και στο «σε λίγο θα το κλαίμε».
Για πόσο όμως ακόμη;
Κανείς δεν ξέρει.
Κανείς δεν απαντά.
Μέχρι τότε, το γεφύρι της Σαρακίνας θα συνεχίσει να αντέχει.
Όχι χάρη σε σχέδιο, όχι χάρη σε φροντίδα, αλλά από πείσμα. Για να μας θυμίζει ότι κάποια μνημεία δεν πέφτουν εύκολα — απλώς τα αφήνουμε να καταρρεύσουν σιγά σιγά.
Λευτέρη πάρε το θέμα πάνω σου. Στείλε τα “τρομακτικά βίντεο” με τα ορμητικά νερά στο υπουργείο πολιτισμού. Κάποιοι ίσως να ευαισθητοποιηθούν! και να κινηθούν πιο γρήγορα. Πριν είναι αργά.
