Το «mea culpa» του ∆ηµήτρη Κουρέτα δεν µοιάζει τόσο µε αυτοκριτική όσο µε προσεκτική πολιτική αναδίπλωση.
Οταν, πριν από λίγους µήνες, βρισκόταν στα χαρακώµατα, καταγγέλλοντας για την ευλογιά, τις αγροτικές κινητοποιήσεις και τις καθυστερήσεις µετά την κακοκαιρία «Daniel», εξέφραζε ένα κλίµα έντασης που δύσκολα ξεχνιέται.
Το ότι το προηγούµενο Σάββατο στην οµιλία του στο Προσυνέδριο της Ν.∆. επέλεξε τη σιωπή για τα ίδια ζητήµατα δεν σηµαίνει ότι αυτά λύθηκαν, αλλά ότι άλλαξαν οι πολιτικοί συσχετισµοί.
Η αναφορά σε «µήνα του µέλιτος» µε το Μέγαρο Μαξίµου είναι ενδεικτική, καθώς δεν φαίνεται να πρόκειται για σύµπτωση, αλλά για στρατηγική.
Ο περιφερειάρχης δείχνει να επενδύει περισσότερο στη διατήρηση ανοιχτών διαύλων εξουσίας παρά στη συνέχιση µιας συγκρουσιακής γραµµής. Και αυτό, σε πολιτικό επίπεδο, µεταφράζεται σε επιλογή επιβίωσης.
Οι συγκρίσεις µε τον Ανδρέα Παπανδρέου ίσως είναι επικοινωνιακά υπερβολικές, αλλά φωτίζουν κάτι ουσιαστικό: Στην ελληνική πολιτική, το «mea culpa» συχνά δεν είναι πράξη µεταµέλειας, αλλά εργαλείο επανατοποθέτησης. ∆εν είναι παραδοχή λάθους, αλλά σήµα επανεκκίνησης.
Το πραγµατικό ερώτηµα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Κουρέτας έκανε πίσω. Είναι αν αυτή η στροφή θα φέρει απτά αποτελέσµατα για τη Θεσσαλία ή θα εκληφθεί ως σιωπηρή υποχώρηση απέναντι σε προβλήµατα που παραµένουν ανοιχτά. Γιατί οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για το ύφος των σχέσεων µε το κέντρο της εξουσίας, αλλά για το αν αλλάζει κάτι στην καθηµερινότητά τους.
Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών
